ای خدا غصه نخور از تو فراری  نشدم

بعد از آن حادثه در كفر تو جاری نشدم!

با وجودی كه به حكم تو دلم زخمی شد

شاكی از این كه مرا دوست نداری نشدم!

ابر را چوب همین سادگی اش ویران كرد

من كه ویران تر از این ابر بهاری نشدم!

قسمتم بود اگر رفت و مرا تنها كرد

بعد از او غرق شكایت ز تو آری نشدم!

ای خدا غصه نخور! باز همین می مانم!

من زمین خورده این ضربه ی كاری نشدم!

هر كه می خواست مرا از تو جدا سازد دید

هر چه كردی تو به من از تو فراری نشدم!

من از اون آسمون آبی میخوام                                 

من از اون شب های مهتابی میخوام

دلم از خاطره های بد جدا

من از اون وقتهایه بیتابی میخوام

 

 

مثه یه دسته گل اقاقیا

دلم آواز میکنه بیا بیا

تو میری پشت علف ها گم میشی

من میمونم و گل اقاقیا

 

گل ایون بهاره دل من

یه بیابون لاله زاره دل من

گل ایون بهاره دل من

یه بیابون لاله زاره دل من

تو آسمون زندگیم ستاره بوده بی شمار

                                           اما شبای بی کسی یکی نمونده موندگار

                                                                                            یکی نمونده از هزار

                            ستاره های گمشده هر شب من هزار هزار

 اما همیشگی تویی ستاره ی دنباله دار

                   یکی نمونده از هزار

         ای آخرین ، تنهاترین آواره ی عاشق

هر شب عمرم همراه با من ستاره ی عاشق

    ای تو آشنای ناشناسم

                     ای مرهم دست تو لباسم

 دیوار شبم شکسته از تو

                   از ظلمت شب نمی هراسم

انگار که زاده شده با من

         عشقی که من از تو می شناسم

  ای آخرین ، تنهاترین آواره ی عاشق

                        هر شب عمرم همراه با من ستاره ی عاشق

                                                                                            تو بودی و هستی هنوز سهم من از این روزگار

                   با شب من فقط تویی ستاره ی دنباله دار

                                                                                                   با شب من فقط تویی..

حس خوبه با تو بودن دیگه با من آشنا نیست

شعر خوبه از تو گفتن دیگه سوغاتی من نیست

                   من همونم که یه روزی واسه چشمات خونه ساختم

                         واسه بوسیدن دستات همه زندگیمو باختم

توی رودخونه قلبت قایق من رفتنی بود

من از اول میدونستم قایقم شکستنی بود

                             واسه قلب صدتا عاشق، زیر پنجرت میخوندم

                          توی هر شهری که بودی من مسافرت میموندم

اگه بارونی نباشه واسه ریشه درختم

تو نیاز تو میموندم تا بباری روی بختم

                            توی رودخونه قلبت قایق من رفتنی بود

                           من از اول میدونستم قایقم شکستنی بود

قامت خوب و قشنگت شده درمونه تن من

سفرت بی انتها بود واسه قصه شب من

                              چیز تازه ای ندارم که به پای تو بریزم

                             دست خوبه مهربونی یاورت باشه عزیزم

اگه تا روز قیامت   
       داشتنت نباشه قسمت
              چشم به راه تو میمونم
                       با دلی پر از صداقت                                  
                                                         
اگه با اشكای گرمم                                                    
         دل سنگ برام بسوزه
                  اگه جسم من بپوسه       
                           بعد دنِای دو روزه
 
اگه نقش قصه هاشی              
       مه روی قله ها شی
             بری و از من جدا شی     
                   اگه باشی یا نباشی                   
 
  من فقط عاشقت هستم   
             من همین یه قلب خسته ام
                     این تویی كه میپرستم    
                             سر سپرده تو هستم  
 
اگه جای تو به این دل              
        همه دنیا رو ببخشن
               میگذرم از هر چه دارم   
                      اگه باشی عاشق من               
 
 اگه زنجیره به پاهام                  
           اگه قفل و اگه صد بند
                    میرسم هر جا كه هستی  
                             به تووعشق تو سوگند
 
اگه باشی تاجی بر سر               
        یا كه از ذره ای كمتر
               دل من داغ تو داره                   
                      تا ابد تا روز اخر
                                                             
من فقط عاشقت هستم              
           من همین یه قلب خسته ام
                    این تویی كه میپرستم    
                             سر سپرده تو هستم
 
اگه با یك قلب تبدار               
         بشم از عشق تو بیمار   
                 یا وجود عاشقم رو    
                       ببرم تا چوبه دار        
 
اگه زندگیم فنا شه                  
         طعمه خشم خدا شه
                  یا كه در حسرت عشقت
                           روحم از بدن جداشه
 
اگه قلبمو شكستی                   
       رفتی و از من گسستی
              مهربون یا خودپرستی
                    هر چه هستی هر كه هستی
 
                                            من فقط عاشقت هستم                       من همین یه قلب خسته ام
                                               این تویی كه میپرستم                       تو بتی من بت پرستم

با تو شعرام همگی رنگ بهاره        

         با تو هیچ چیزی دلم كم نمیاره

وقتی نیستی همه چی تیره و تاره          

           كاش ببخشی تو خطاهامو دوباره

ای خدای مهربون دلم گرفته      

        از این ابر نیمه جون دلم گرفته

از زمین و آسمون دلم گرفته       

          آخه اشكامو ببین دلم گرفته 

تو خطاهامو نبین دلم گرفته         

     تو ببخش فقط همین دلم گرفته



كاش بودی تا دلم تنها نبود تا اسیر غصه فردا نبود
كاش بودی تا برای قلب من زندگی اینگونه بی معنا نبود
كاش بودی تا لبان سرد من قصه گوی غصه و غم ها نبود
كاش بودی تا نگاه خسته ام اینچنین پر سوز و سرمانبود
كاش بودی تا زمستان دلم بی خبر از موج و از دریانبود
كاش بودی تا نگاه خسته ام اینچنین غمناك و ناراحت نبود
كاش می شد قلب ، وسعت می گرفت
پروانه عشق با شمع الفت میگرفت
كاش می شد در پس احساسات خنده ها از اشك سبقت می گرفت

روی آن شیشه ی تب دار تو را "ها" کردم،

اسم زیبای تو را با نفسم جا کردم،

شیشه بدجور دلش ابری و بارانی شد،

شیشه را یک شبه تبدیل به دریا کردم،

باسر انگشت کشیدم به دلش عکس تو را،

عکس زیبای تو را سیر تماشا کردم

از جدا شدن نوشتی
رو تن زخمی هر برگ
گریه کردم و نوشتم
نازنیم یا تو یا مرگ
به تو گفتم باورم کن
میون این همه دیوار
تو با خنده ای نوشتی
همقفس خدانگهدار
بنویس مهلت موندن یه نفس بود
سهم من از همه دنیایه قفس بود
بنویس که خیلی وقته
واسه تو گریه نکردم
سر رو شونه هات نذاشتم
مث دستات سرد سردم
من که تو بن بست غربت
زخمی از آوار پاییز
فکر چشمای تو بودم
با دلی از گریه لبریز
شب عاشقونه ی من که حروم شد
مهلت بودن با تو که تموم شد
ندونستم باید از تو می گذشتم
وقتی از غربت چشمات می نوشتم
بنویس مهلت موندن یه نفس بود
سهم من از همه دنیا یه قفس بود
بنویس که خیلی وقته
واسه تو گریه نکردم
سر رو شونه هات نذاشتم
مث دستات سرد سردم

شـوق پـرکـشیـدن است در سرم قـبول کـن
دلشکـسته‌ام اگـر نـمی‌پـرم قــبول کـن

ایـن کـه دور دور بـاشم از تـو و نبـینـمت
جـا نـمی‌شود بـه حجـم بـاورم، قـبـول کـن

گـاه، پـر زدن در آسمان شعـرهـات را
از من، از مـنی کـه یـک کبـوتـرم قبـول کـن

در اتـاق رازهـای تـو سرک نـمی‌کـشم
بیــش از آ‌نـچه خـواستی نـمی‌پـرم،‌ قـبول کن

قـدر یـک قـفس که خلوتـت به هم نـمی‌خورد
گــاه نامه می‌بـرم می‌آورم،‌ قــبـول کــن

گفته‌ای که عشق ما جداست،‌ شعرمان جدا
بـی‌تـو من نه عاشقم، نه شاعـرم،‌ قبول کن

آب …
وقـتی آب ایـن قدر گـذشته از سـرم
مـن نمی‌تـوانـم از تـو بـگذرم،‌ قـبول کن